Coks Feenstra

Inicio

Biografía

Libros

Publicaciones

Conferencias

Preguntas y respuestas

Contacto

Subscribe to our mailing list

* indicates required

- Temas -

LAS DUDAS Y CONSULTAS DE PADRES

‘Si acepto la luz y el calor del sol, también debo aceptar los rayos y los truenos’ Kahlil Gibran

Opvoeding

Pregunta de Caroline (België, el 21 de octubre del 2015)
Hallo Coks Ik heb een hele flinke dochter van 7 en een tweeling van 4,5, jongen en meisje. Het is heel zwaar geweest de eerste jaren, en nu gaat het veel beter. Maar ze blijven veel huilen. Mijn oudste heeft dit nooit gedaan, en het is net alsof de tweeling zichzelf heeft aangeleerd om telkens ze niet gelukkig zijn, iets willen, even niet voldoende aandacht krijgen, dit oplossen door te wenen. Ik kon dit de eerste jaren begrijpen, maar nu wordt het me teveel. Ik probeer hen uit te leggen dat ze nu goed kunnen praten, en dat ze niet steeds een huilbui moeten krijgen als ze iets niet krijgen. Maar het lijkt maar niet te lukken. Kunt u me hier advies over geven en wordt dit thema in uw boek besproken? Alvast bedankt. Caroline

Respuesta: Beste Caroline Ik denk dat je tweeling dit gedrag aangeleerd heeft. Dat betekent dat het ook weer afgeleerd kan worden. En het lijkt me goed, gezien hun leeftijd, daar nu mee te beginnen. Je kunt dit bereiken via een beloonsysteem. Praat rustig met ze over hoe dit gedrag niet meer bij ze past, nu ze al zo groot zijn. Breng het positief. Om het te veranderen, ga je ze helpen. Als ze een dag duidelijk minder huilen, krijgen ze voor die dag een mooie sticker op een vel papier. Hierop staan de dagen genoteerd. Voor elk kind een eigen vel. Bij 5 stickers krijgen ze een kleine beloning, zoals een chocolade-ei. Je kunt ook kiezen voor iets moois: als ze, bijvoorbeeld, allebei 5 stickers hebben, gaan jullie met elkaar naar een park of de film. Prijs ze uitbundig de keren dat ze iets vragen of reageren zonder te huilen! Huilen ze wel, negeer dan dit gedrag, ga er niet op in of zeg: 'je weet, huilen helpt niet, mama wil dat je het zonder huilen aan me vraagt'. Succes! In principe heeft dit al binnen 2 weken effect. Met hartelijke groet Coks Feenstra




Pregunta de Petra den Boer (Ridderkerk, Nederland, el 16 de julio del 2015)
Beste Coks Ik heb een eeneiige jongenstweeling van bijna 4 jaar. Ze luisteren heel slecht en ze versterken elkaars lastige gedrag. Als ik eentje toespreek, komt de ander altijd voor hem op en dan heb ik twee die tegenover me staan. Maar waar ik me het meeste zorgen over maak, zijn hun sociale vaardigheden. Want hun wereld begint en eindigt bij hen tweeën. Ze hebben geen vrienden en als ik er eentje uitnodig, dan eindigt het er altijd mee dat zij samen spelen en ik met het vriendje. Op de peuterspeelzaal zeggen ze hetzelfde. Daar doen ze ook alles samen en vinden ze het moeilijk om apart iets te ondernemen. Is mijn zorg terecht? Petra

Respuesta: Beste Petra Ja, je zorg is logisch en terecht. Wat je beschrijft, is op zich normaal voor een eeneiige tweeling. Ze voelen elkaar heel goed aan, kunnen het samen prima vinden en ze steunen elkaar door dik en dun. Ook niet vreemd voor twee kinderen die vanaf het allereerste begin van hun leven samen zijn en hun DNA delen. Dit maakt dat hun band heel sterk is. Het is dus begrijpelijk, maar dat neemt niet weg dat er ook een gevaar inschuilt. Je noemt het al zelf: de wereld, dat zijn zij tweetjes. De hele nauwe band zal het voor hen moeilijker maken om hun eigen identiteit te ontdekken. Hun ‘wij-identiteit’ zal sterker zijn dan de afzonderlijke ‘ik-identiteit’. Ze maken niet veel contact met andere kinderen. Het spelen met vriendjes is voor elk kind belangrijk want het helpt het bij het vinden van zijn ‘ik’. Hij ontdekt door het samenspel wat zijn voorkeuren zijn, wat hij leuk vindt en niet, hoe hij moet onderhandelen, wachten op zijn beurt, compromissen sluiten etc. Voor jouw jongens is het samenspelen makkelijk: hun intereses komen overeen (de genen spelen daarin een grote rol), ze hebben dezelfde of vergelijkbare ideeën, ze voelen elkaar aan… etc. Daarom spelen eeneiige tweelingen ook het liefst samen (zowel jongens als meisjes), meer dan de twee-eiige tweelingen, zoals we uit onderzoek weten. Ze luisteren slecht, want samen voelen ze zich een duo en is de behoefte om jou en hun vader het naar de zin te maken, minder. De broer is voor hen een hechtingspersoon, net als de ouders. Dat maakt dat tweelingen minder goed luisteren. Het is dus heel belangrijk dat je de band met elk kind met jou en de vader sterker maakt. Ouders van tweelingen hebben soms de neiging om minder met hun kinderen te spelen, omdat die zich zo fantastisch samen vermaken. Maar het contact met jullie is heel belangrijk. En ook het één op één contact. Het is belangrijk om dit uit te breiden. Begin met het invoeren van gewoontes in jullie leven waardoor er meer individueel contact komt. Neem bv elke week één mee om de boodschappen te doen. Pappa kan ook elke week iets met één ondernemen. Blijf vriendjes uitnodigen en probeer het zo te regelen dat er dan ook af en toe maar één tweelingkind thuis is (de ander is met papa op stap). Het gaat erom dat je jongens merken hoe fijn het contact is met jullie en met andere kinderen. Dat zal een stimulans voor hen zijn om zich opener op te stellen. Het is belangrijk om dit allemaal met respect en zo weinig mogelijk dwang te doen. Willen ze in het begin helemaal niet, houd de uitstapjes dan kort, maar zet wel door. Naarmate ze er meer van gaan genieten, maak je ze langer. Je kunt ook de grootouders inschakelen. Om de beurt bv naar hen of andere familieleden toe is ook een goede ervaring voor tweelingen. Ze krijgen dan ook daar individuele aandacht. Tweelingen die te weinig van dit soort ervaringen beleven, gaan op een gegeven moment last krijgen van hun te nauwe band. Niet zelden raken ze verstrikt in een relatie van liefde-haat waarbij het tweelingzijn tot slot als een belemmering wordt ervaren. Al seen tweeling heel veel met elkaar optrekt en uitsluitend met elkaar ervaringen beleeft, krijgt het tot slot problemen om te ontdekken hoe het eigen ‘ik’ is. Wie ben ik zonder mijn co-twin? Jouw tweeling is nog jong en het is absoluut mogelijk om verandering in hun situatie te brengen! De gevaren onderkennen van hun zeeer nauwe band is al een goed begin. Vraag aan de school om mee te werken en de jongens bijvoorbeeld in verschillende groepjes binnen hun klas te laten werken en spelen. Succes. Met vriendelijke groet Coks Feenstra




Pregunta de Evelien (Nederland, el 8 de julio del 2015)
Geachte mw Feenstra, Na uw boek en de meerlingtelefoon van de NVOM te hebben geraadpleegd, mail ik u als expert op het gebied van meerlingen met een vraag. Wij zijn trotse ouders van onze meisje/jongen tweeling dit jaar bij AD 32+5 geboren. Ze zijn nu gecorrigeerd 17 weken oud. Vanaf het moment dat ze thuis zijn gekomen hebben we ze samen in een tweelingwiegje te slapen gelegd. Bij AD 12 weken zijn ze elk naar hun eigen ledikantje in hun gezamenlijke kamer naast de onze verhuisd omdat onze dochter aan haar broer begon te plukken (oortjes zijn erg interessant!) We waren van plan om ze sowieso tot 18 maanden in dezelfde kamer samen te houden, mogelijk langer. Nu maken ze elkaar echter soms wakker door gehuil of gekwetter en gezang waardoor we ons afvroegen of het verstandig is uit een ontwikkelingsperspectief om ze nu al uit elkaar te halen. Bedankt alvast.

Respuesta: Hai Evelien Als ze elkaar wakker houden of maken, is het altijd verstandig om ze apart te leggen. Daardoor slapen ze langere tijd achter elkaar en slaap is belangrijk voor de groei van een baby. Ik raad je aan dit te proberen. Het kan zijn dat het voor beiden heel goed uitpakt. Omdat tweelingen zo kunnen verschillen in gedrag (net als eenlingen), is het echt een kwestie van uitproberen. Er zijn tweelingen - de meerderheid- die nooit van elkaar wakker worden, hoe hard de ene ook huilt, maar bij anderen is dit niet zo. Het moet alleen nog blijken hoe ze gaan reageren als ze niet meer bij elkaar zijn. Ook dat is verschillend per tweeling. Grappig genoeg zijn de jongen/meisjetweeling het 'type' tweeling met de vroegste onafhankelijkheid van elkaar en ook het type dat het minste moeite heeft van alle tweelingsoorten om los van elkaar te zijn. Nu zijn ze wel erg jong om dat al te kunnen vaststellen, maar het zou kunnen dat ze geen van beiden last hebben van het slapen op aparte kamers. Mocht het wel zo zijn, dan moet je je beslissing weer terugdraaien en bijvoorbeeld snel de baby oppakken als hij/zij begint te huilen of brabbelen. Het van elkaar scheiden op een eerder moment dan je eigenlijk van plan was, hoeft niet per sé invloed te hebben op hun relatie en verdere ontwikkeling van de identiteit. Het is meer een oplossing voor een situatie die nu speelt en die waarschijnlijk straks weer verandert. Het kan best zijn dat ze als peuters of kleuters zijn, vragen om samen te mogen slapen. Of dat je zelf al eerder merkt dat ze weer samenkunnen. Opvoeden vraagt vaak een zekere mate van improvisatie en bij tweelingen is dat nog meer het geval dan bij de opvoeding van eenlingen. Ik ben benieuwd hoe het uitpakt. Hartelijke groet Coks Feenstra




Pregunta de Carianne (Nijmegen , Nederland , el 16 de mayo del 2015)
Mijn tweeling is net 2 geworden eind april (2 jongens, 1-eiig) en ik heb nu al meerdere keren van de groepsleidsters gehoord dat ze buiten heerlijk spelen maar binnen niet echt tot spel komen. Ze bekijken alles, vinden alles leuk, pakken het op, maar spelen er niet mee. Ze keren de blokken om en gaan dan weer naar het volgende. Thuis zie ik dat ook, ze spelen wel met alles wat geen speelgoed is. Ze kunnen heel lang spelen met een stofzuiger of een oude föhn. Kan dit ook komen omdat ze snel afgeleid worden door elkaar?

Respuesta: Hai Carianne Ja, het is mogelijk dat ze elkaar beïnvloeden hierin. Wat bekend is, is dat de voorkeur voor speelgoed voor een groot deel erfelijk is bepaald. Dus in hun geval vinden ze beiden hetzelfde leuk. En op deze leeftijd is het ook wel normaal dat hun interesse snel van het een naar het ander gaat. Blijkbaar vinden ze speelgoed dat aan en uit kan, dus technisch speelgoed, het meest boeiend van alles. Klopt dat? Zitten ze bv ook graag aan knopjes van allerlei apparatuur, zoals dvd, telefoons, etc? Als ze zich verder goed ontwikkelen, goed oogcontact met jullie maken en al een beetje praten, lijkt me niet dat deze voorkeur van hen verontrustend is. Geef hen zoveel mogelijk die voorwerpen die ze leuk vinden, dus een oude radio, wekker, etc. Hartelijke groet Coks Feenstra




Pregunta de Esther Brederode (Noordwijk, Nederland, el 4 de abril del 2015)
Geachte mevrouw Feenstra, We hebben een tweeling van twee jaar. Een van de twee wil sinds de hevige storm van een week geleden overdag en s'nachts niet meer in haar eigen bed slapen. Waarschijnlijk is ze ergens van geschrokken. Zodra ze bij mij ligt slaapt ze gelijk in. Onze andere dochter slaapt prima, ook als de ander huilt. Waar doe ik nu goed aan? Haar bij me laten slapen (wellicht gaat dit vanzelf over) of haar laten huilen om dit gedrag te doorbreken? Mvg Esther.

Respuesta: Beste Esther Het is goed dat je haar de tijd geeft om over deze schrik heen te komen. Bij jou voelt ze zich veilig. Langzaamaan zal de ervaring op de achtergrond raken en zal ze het dus weer aandurven om in haar eigen bedje te liggen. Je kunt dan beginnen met haar eerst het middagslaapje daar te laten slapen. Daarna volgt dan de nachtrust in haar eigen bed. Haar tijd geven is mijn inziens de beste remedie. Want, inderdaad, het gaat vanzelf weer over. Haar laten huilen zal de angst vergroten. Met vriendelijke groet Coks Feenstra




Pregunta de Marieke Dijkstra (Emmen, Nederland, el 1 de abril del 2015)
Hallo Coks Ik heb een jongen/meisje tweeling van bijna 7 jaar. Ze zijn allebei laat gaan praten en hebben al van het begin veel ruzies. Eerst was het bijten tot bloedens toe en nu verbale en soms nog fysieke ruzies waarbij de elkaar dan schoppen of slaan. Vanaf groep 2 zitten ze ieder in een aparte klas. inmiddels zitten nu allebei in groep 3 en nog steeds apart. Het blijkt dat ze op school elkaar weinig zien, maar 1 uur in de week hebben ze wel samen gym en dat gaat niet echt goed volgens de juffen. Ze hebben veel ruzies en waarbij onze dochter onze zoon kleineert en bemoederd over hem. Ook hebben ze veel competitiestrijd zoals bij het lezen; wie is sneller om iets te lezen? Aankomend schooljaar is de kans groot dat ze bij elkaar in de klas komen in groep 4, omdat er dan maar 1 groep 4 is. De juffen geven aan dat wij hulpen moeten zoeken als ouders om de ruzies, kleineren, bemoederen en competitiegedrag op te lossen, desnoods door 1 naar een andere school te doen. Gezien onze kinderen door verhuizingen inmiddels al 3 scholen hebben gezien, lijkt ons dat de laatste oplossing en het liefst willen we dit ook niet! Thuis hebben ze ook ruzies, maar gezien ze ouder worden vinden wij het bij tijd en wijlen minder worden. Nu is onze vraag, wat kun je het beste doen in deze situatie en wat is raadzaam met een tweeling? Ieder in een aparte klas of met begeleiding toch samen in een groep? Alvast bedankt voor de moeite en reactie. Marieke

Respuesta: Hai Marieke Ja, een moeilijke situatie. Ik ben er geen voorstander van om een van hen naar een andere school te laten gaan. Dit lijkt me wel een hele drastische situatie. En het zal door de kinderen waarschijnlijk als een straf gezien worden. Ik raad je aan om toch hulp te zoeken. Er moet iets zijn waardoor ze zoveel ruzie hebben en elkaar zo in de weg zitten. Wat sowieso belangrijk is, om ze één op één contact te geven, dus momenten waarin het meisje dan wel het jongetje alleen met jou (en zijn vader) zijn. Maak hier een gewoonte van, bouw dit in in je wekelijks routine. Het kan iets simpels zijn zoals de ene week mag de één met je mee met boodschappen doen, de andere week de andere. En dan maak je er iets gezelligs van, door nog even naar de speeltuin te gaan of wat te drinken, etc. Soms is de reden van het vele vechten van een tweeling het feit dat ze om de ouderlijke aandacht ruziën. Of dat één zich achtergesteld voelt. Ze zijn nog te jong om dit echt te uiten, maar het kan meespelen. Is er een voorkeur bij jullie (of één van jullie) tov de kinderen? Ook dit is goed om uit te spreken naar elkaar toe en te analiseren. Het komt voor en het is goed om hiermee bezig te zijn (in jezelf). Ik hoop dat de situatie verbetert en de tweeling bij elkaar in de klas kan zitten, zonder teveel problemen. Met vr gr Coks Feenstra




Pregunta de Annemie (Kasterlee, Belgie, el 11 de marzo del 2015)
Beste Coks Ik ben heel blij dat ik 'per toeval' deze site gevonden heb. Ik ben moeder van een dochter van 12 en een twee jongens van 11 (19 maanden tussen) Onze jongens zijn twee-eiig. Het is bij ons thuis altijd wel een drukke bedoening geweest, maar ze kwamen alle drie wel goed overeen. Ze konden mooi samen spelen. Maar nu ze wat ouder zijn en hun spel dus ook veranderd is, is het hier sinds 1 jaar ongeveer niet meer zo leuk in huis. Er is heel veel strijd tussen de jongens, ze doen vervelend tegen elkaar(zo zien zij dit niet) en komen dagelijks thuis van school van die dit en die dat, met het nodige geroep en getier. Ik ben onlangs naar een psycholoog geweest met hen, maar ik merk geen verbetering, nog verandering. zij zegt dat ons jongens zeiden dat ze geen ruzie maken. klopt wel wat, want ze vertonen meer vervelend, storend gedrag. Mijn dochter verlaat soms de kamer of zit met haar vingers in haar oren als ze (wij met 3 dus) tegen elkaar bezig zijn. jongens roepen verwijten naar elkaar en ik probeer te sussen. De problemen van school(speeltijd), naar huis fietsen, ontaarden dus thuis elke dag in ruzie. Wat kan ik hier aan doen? groetjes, Annemie

Respuesta: Beste Annemie Ongetwijfeld speelt mee dat de jongens al in de pre-puberteit zitten. Dit betekent voor een tweeling dat ze zich niet alleen van de ouders gaan losmaken, maar ook van elkaar. Dit verklaart waarom ze de laatste tijd er tussen hen veel strijd is. Het is sowieso bekend dat twee-eiige jongens vaak rivalen zijn en meer vechten dan eeneiige tweelingjongens of welk ander tweelingtype dan ook (meer hierover vind je in mijn boek ‘Het Grote Tweelingenboek’). Het is dus wel te verklaren. Wat kun je eraan doen? Het is goed als er nu wat meer afstand tussen hen komt. Stimuleer dus dat een ieder eigen afspraken maakt. Als ze op een club zitten, zou het goed zijn dat ze daar op verschillende dagen naar toe gaan. Zitten ze in één klas? Het volgende jaar kan het heel positief zijn om ze te splitsen. Ze hebben ruimte nodig om zichzelf te vinden. Een tweelingbroer is in deze levensfase vaak een belemmering in de zoektocht van ‘wie ben ik’. Een puber is altijd kritisch op zichzelf, een tweeling is het ook ten opzichte van elkaar! Zorg ook dat je regelmatig iets met elk kind alleen onderneemt. Bijvoorbeeld elke maand heb je met alledrie apart een afspraak om iets leuks te gaan doen. Ze kiezen dan zelf wat ze willen. Trek er een dag voor uit (of een dagdeel). De één zal naar de film willen, de ander misschien gezellig kleren kopen, een derde wil naar een popfestival. Deze activiteiten geeft je de kans om met elk kind apart te praten. Op die manier kunnen ze hun gevoelens luchten over de ander (en). Maar wees ook gewoon duidelijk in het dagelijks leven. Hoe begrijpelijk hun gevit ook is, het is voor de andere familie-leden helemaal niet prettig. Dus stel grenzen. Als ze op elkaar blijven vitten en humeurig zijn, dan een ieder naar zijn eigen kamer. Wees er eerlijk over, zeg wat het met jou en hun zus doet. Je kunt het gesprek hierover ook in een familie-beraad voeren. Dat betekent: met iedereen erbij. Vaak vinden pubers dit helemaal niet prettig en proberen ze eronder uit te komen, maar doe het toch. Het heeft nl wel effect, zo blijkt uit onderzoek (en eigen ervaring). Een ieder kan zijn zegje doen en op deze manier zal de tweeling zich beter realiseren hoe hun gekibbel negatief werkt voor het gezin. Verder is het een kwestie van geduld en beleid. Een gezellige sfeer is in deze levensfase moeilijker te verwezenlijken, maar het komt weer terug. Met vriendelijke groet Coks Feenstra




Pregunta de Laura Boorsma (Amersfoort, Nederland, el 15 de enero del 2015)
Hai Coks Dank je wel voor je reactie. Het is alweer een hele tijd geleden. Ondanks dat ze 7 zijn vragen ze nog heel veel aandacht, tijd en energie. Mijn zoontje Teije, die autisme heeft, krijgt nu 5 uur per week begeleiding en dat is veel te weinig. Hij kan na school gaan zwemmen en 's avonds voetballen. Vaak is hij dan zo moe, dat hij wel 3 avonden vroeg gaat slapen. Dan blijven er nog 4 dagen over dat hij pas tussen 22-23 uur klaar is met alles op een rijtje zetten en zijn kamer ordenen. Ik heb contact gezocht met een Son-Rise groep hier. Ze gingen meteen aan de slag en pakken het heel goed op en willen me echt overal bij helpen, dat is heel fijn. De jongste van de drieling Mark heeft er sinds een paar maanden veel last van als ik weg ga of als hij moet gaan slapen. Hij ligt te huilen in zijn bed en dan komt zijn broertje Paul me vertellen dat hij me mist. Ik heb het idee dat ze nu in de gaten krijgen dat ik er ook bij hoor en dat ze me ook kunnen missen. Ze stellen vragen over waar ze vandaan komen en waar ik vandaan kom. Nadat ik heb verteld dat ik bij mijn ouders woonden roep ze: 'Ja, en nu woon je bij ons'. Ze zien dat echt zo, ondanks dat ze drie-eiig zijn, zijn ze heel hecht en onafscheidelijk. Ze waren steeds heel erg op elkaar gericht. Ze hadden nooit last met afscheid nemen, zolang ze bij elkaar waren. Klopt dit? Of is er iets meer aan de hand? met vriendelijke groet, Laura

Respuesta: Hai Laura Ja, ik denk dat het feit dat ze jou nu missen, bv bij het naar bed gaan, eigenlijk een goed teken is. Het kan nl wijzen op een verdieping en versterking van jullie band. Vertel Mark altijd waar je bent en wanneer je weer terugkomt. Dat geeft houvast. En misschien lukt het –ik begrijp dat dit moeilijk is- om Mark tijdelijk wat extra mama-tijd te geven. Je kunt het de andere twee uitleggen: hij heeft jou nu iets meer nodig. een andere keer zal het een ander zijn. Waarschijnlijk gaat onwillekeurig veel van je aandacht naar Teije, maar nu is het Mark die jou het meeste nodig heeft. Wat fijn van de Son-Rise groep! Kunnen ze niet wat meer tijd vrijmaken? Het is normaal dat ze nog veel aandacht en tijd vragen. Gelukkig is de nabijheid van hun broertjes voor hen ook een steun. Je kunt onmogelijk alles geven wat je zou willen. Je doet het gewoon zo goed mogelijk en dat is goed genoeg. Hartelijke groet Coks Feenstra




BabyBjörn
Coks Feenstra - Psicóloga Infantil

Tu pregunta

Por favor rellena las casillas de abajo. Tu correo electrónico no aparecerá en la página, sólo tu nombre y lugar de procedencia. Puedo resumir tu pregunta si me parece oportuno.

  * Campos obligatorios
* Nombre:
* Por favor no llenar / leeg laten a.u.b.:
* E-mail:
Pais:
Comunidad:
* Pregunta:
  Por favor copia el código de la parte izquierda en la parte de derecha.
Código:
Por favor copia el código de la parte izquierda en la parte de derecha.  
 

design by Gissel Enriquez - development by Jeronimo Design