Coks Feenstra

Welkom

Persoonlijk

Publicaties

Boeken

Lezingen

Vragen & Antwoorden

Contact

Subscribe to our mailing list

* indicates required

- Themas -

Vragen en twijfels van ouders

Hier kun je je vraag stellen en de vragen lezen die andere ouders stellen, plus het daarop ontvangen antwoord van mij. Alleen je naam en woonplaats wordt genoemd. Je krijgt via email bericht wanneer het antwoord geplaatst is.

Opvoeding

Vraag van Mara ( 5 oktober 2017)
Beste Coks, Ik heb een twee-eiige tweeling van 2.5 jaar. Het ene kind is rustiger en kan prima alleen spelen en het andere kind is drukker en wil er altijd bij zijn. Het drukke kind kan driftbuien hebben als iets niet gebeurd zoals hij wil. Deze buien kunnen heel lang door gaan en hij laat zich dan niet troosten. Ik snap dat het moeilijk is, aangezien ik ook nog een zoon van 6 heb en zij alles moeten delen, maar ik wil hem ook niet altijd zijn zin geven om hem maar rustig te houden. Bij de opvang willen ze hem al apart zetten als hij zo gaat huilen omdat hij zijn zin niet krijgt, maar ik vraag me af of dat de goede oplossing is. Wat kunnen we doen?

Antwoord: Beste Mara Ik begrijp je twijfel, maar dit is wel de leeftijd waarop het belangrijk is om grenzen te stellen. Kinderen met een sterk karakter –een sterke wil- kunnen inderdaad behoorlijk van slag zijn en lang huilen als iets niet gaat zoals zij dat gedacht hadden en willen. Het huilen is dan voornamelijk een uiting van frustratie. Frustratie omdat de wereld niet is zoals zij dachten. Toch is het nu belangrijk dat ze deze frustratie ervaren. We kunnen een kind hier niet voor behoeden en ook niet elke tegenslag weghalen. Natuurlijk zijn we, als ouders of oppassers, wel iets meegaander als het kind heel moe, hongerig of ziek is. Maar in de gewone situaties, waarbij er iets gebeurd wat hij niet wil, is zo’n reactie van lang huilen niet te vermijden. Het is dan niet zo’n slecht idee om hem even apart te zetten of hem gewoon te laten. Nu hangt het wel van de reactie van het kind af wat je het beste kan doen. Sommige kinderen raken helemaal overstuur als je ze apart zet. Dan komt boven hun frustratie ook nog de emoties van verdriet en onbegrip. In zo’n geval is het beter om te kiezen hem even met rust te laten. Je kunt wel zijn gevoel verwoorden, bijvoorbeeld door iets te zeggen als: “je bent heel boos, hé? Dat begrijp ik. Het geeft niet, oh wat ben je boos’. Ondertussen ga je gewoon verder waarmee je bezig was en wacht je af tot de storm over is. Maar in een groep met veel lawaai kan ik me voorstellen dat de leidsters van de opvang zoeken naar een manier om zijn gehuil te reduceren. Of zelfs in de thuissituatie kun je er gewoon genoeg van krijgen, vooral als er nog twee jongens rondlopen. Het is een beetje zoeken naar wat voor jou en voor de opvang werkt. Het is ook mogelijk dat je zoontje juist wel goed reageert op het even apart zijn. Hij zal nog een tijdje doorhuilen, maar –als hij er niet erger door van streek raakt- zal hij na een tijdje ophouden en gewoon weer meedoen. Vaak is het kind, na zo’n situatie, rustiger. Tot de volgende confrontatie met het woordje ‘nee’. Maar wat ik je vooral wil zeggen, is dat het stellen van een grens ('als je zo huilt en schreeuwt, zetten we je even apart'), op zich geen ramp is en soms ook ronduit nodig. Het kind heeft een begrenzing nodig en het is op deze leeftijd dat hij dat moet gaan leren. Het geeft een kind zelfs rust want hij weet dat zijn ouders hem inperken als hij zelf helemaal de controle verliest. En het is dankzij dit soort ervaringen dat een kind langzaamaan zichzelf leert te beheersen. En dat is een groot goed in een mensenleven. Uit onderzoek blijkt dat vooral in een jongensgezin de regels heel belangrijk zijn. Jongens zijn op zoek naar ‘wie is de baas’. Dit heeft alles te maken met hun hoge testosteron-gehalte (bij meisjes is dat veel lager en speelt dit daarom veel minder). Als ze geen duidelijke regels ervaren, gaan ze er naar op zoek, niet zelden via lastig gedrag. Als er wel duidelijke regels zijn, van mama en papa, dan geeft hen dat rust. Meer hier- over kun je lezen in het boek van S. Biddulph, ‘Jongens, hoe voed je ze op?’. Het is voor je rustige kind dat graag alleen speelt, fijn als daar in de woonkamer een hoekje voor is. Tweelingen kunnen al jong leren dat dat het hoekje is van één alleen waar de ander dan niet mag komen lastigvallen. Ze zijn nu nog wat klein maar houd dit in gedachten. Met bv 3 jaar kun je hier mee beginnen. Het zal veel rust geven waar vooral je ene tweelingkind van zal genieten. Met vriendelijke groet Coks Feenstra

[ meer over Opvoeding ]

School

Vraag van Kirsten ( 16 juni 2017)
Beste Coks, Graag zou ik jouw mening / visie horen over het volgende: We hebben vier kinderen, van 8 (jongen), 6 (meisje) en bijna 4 (2 jongens). De jongste twee gaan bijna naar school. Ze gaan nu ook al 2,5 dag naar de peutergroep. Daar zitten ze in dezelfde groep. We behandelen ze vooral als twee aparte individuen: nooit dezelfde kleding, andere haardracht, en ze ondernemen ook activiteiten los van elkaar. Zo gaan ze bijv ook met een oudere broer of zus bij opa en oma logeren ( en dus niet met hun tweelingbroer). Op de peutergroep vinden ze dat ze naar elkaar toe trekken: ze spelen graag samen. Ze hebben het idee dat het hun ontwikkeling in de weg zit. Ze spelen niet zo vaak met anderen. Wij herkennen dat niet: thuis spelen ze veel samen maar ook alleen, of met grotere broer / zus of vriendjes. Ze hebben echt andere interesses en ander karakter. Desalniettemin spelen ze ook heel graag samen en zijn ze zorgzaam naar elkaar toe. Ze delen graag met elkaar, en zorgen dat de ander niets tekort komt. Tegelijkertijd zorgen ze ook voor zichzelf en eisen hun eigen aandacht van bijv papa of mama op. Wij denken dat ze op de peutergroep naar elkaar toetrekken, omdat ze zich er nog wat minder veilig voelen. Zo hebben ze thuis nooit meer plas-ongelukjes, en op de peutergroep nog wel (en durven dat dan eigenlijk ook niet aan de juffen te vertellen). Daarbij zijn er net een paar vriendinnetjes naar school doorgestroomd. Op de BSO waar ze na 16:00 ook mogen spelen, voelen ze zich geweldig. Ze spelen los van elkaar met diverse (grotere) kinderen. School heeft een beleid om broers/zussen te scheiden en heeft destijds wel aangegeven dat we er over konden praten. Dat gesprek hebben we nu gehad, maar alle neuzen lijken vooral te wijzen richting 'scheiden'. De peuterjuf vindt 'scheiding beter voor hun individuele ontwikkeling', de onderbouwcoordinator zegt 'we hebben een tussenvorm: in eigen klas die vlakbij elkaar ligt en ze mogen altijd naar elkaar toe' en de ondersteuner zegt ; ik ben voor het individu, en mijn ervaring met tweelingen is dat de ouders mij achteraf altijd dankbaar zijn voor scheiden'. Zelf denken we dat het 'abrupt' scheiden (ze gaan na de zomer al naar school!) van onze jongens gaat lijden tot verdriet en onveiligheid bij de jongens. Ze zoeken echt steun aan elkaar. Ze zijn - onvoorbereid - een keer los van elkaar gaan wennen in de klas, en gaven aan dat niet leuk en spannend te hebben gevonden. Als we ze vragen wat ze willen (nagespeeld met legoblokjes) , eigen klas, samen, en hoe leuk/spannend, dan geven ze zelf aan samen in een klas het minst spannend te vinden, en zonder elkaar heel spannend. Ze willen graag in dezelfde klas (voor zover ze natuurlijk echt doorhebben wat dat betekent). De tussenvorm waarbij ze de klas van de ander in mogen lijkt ons echt een drempel. De leerkrachten waren geen van allen bekend met de wetenschappelijke literatuur en inzichten in ontwikkeling van tweelingen. We hebben ze wel wat leesvoer meegegeven. Ik weet niet of we hun vooringenomenheid met scheiden ermee kunnen keren. Ze lijken er de voorkeur aan te gaan geven om ze te scheiden. Dat gaat ons echt aan het hart: dat voelt niet goed. Wat is jouw advies in deze? Hoe zie jij die situatie? Zijn wij te somber? Moeten we het proberen? Of moeten we voet bij stuk houden? Welke argumenten kunnen we nog in de strijd gooien? Veel dank alvast! Kirsten Ps het is een montessorischool, heb je daar nog specifieke ervaring mee?

Antwoord: Hai Kirsten Ik begrijp jullie twijfel en die deel ik ook. Het is bekend dat tweelingen zich makkelijker aanpassen aan school als ze samen beginnen. Ze voelen zich dan veiliger en dat maakt dat ze makkelijker contact leggen met andere kinderen. Worden ze gescheiden, terwijl ze daar niet aan toe zijn en er ook geen reden voor is, dan zien we vaak dat ze zich onveilig voelen en tijdens schooltijd (speelkwartier) en er na, elkaar meer opzoeken. Het versterkt dus hun afhankelijkheid, precies het tegenovergestelde van wat men met de maatregel wil voorkomen. Onderzoek wijst uit dat tweelingen, zowel een-als twee-eiigen, lijden onder een scheiding op jonge leeftijd en de eeneiigen nog meer dan de twee-eiigenen. Er is unanimiteit hierover. Even een vraag: zijn ze eeneiig? Dat is wel belangrijk om een goed antwoord te kunnen geven. Ik heb het idee dat ze eeneiig zijn, gezien je verhaal, maar ik wil het even zeker weten. Ik zie verder -los even van dit 'detail'- ook geen reden tot scheiden. Op mijn site kun je artikelen vinden en die meenemen naar school. Er is gewoon vaak heel weinig kennis voorhanden op scholen, helaas. Sterkte! Vriendelijke groet Coks Feenstra

[ meer over School ]

Coks Feenstra - Psicóloga Infantil

Je vraag

Vul alsjeblieft de velden hieronder in. Je e-mail adres verschijnt nergens, alleen je naam en herkomst. Ik kan je vraag bewerken naar eigen goeddunken.

  * Verplichte velden
* Naam:
* Por favor no llenar / leeg laten a.u.b.:
* E-mail:
Land:
Gemeente:
* Vraag:
  Kopieëer alsjeblieft de code links in het rechter vak.
Code:
Kopieëer alsjeblieft de code links in het rechter vak.  
 

design by Gissel Enriquez - development by Jeronimo Design